Հայաստանը կարծես շուկա լինի, որտեղից դրսում ապրող մեր տղաները գալիս են աղջիկ ընտրելու

Վերջերս  մի տենդենց եմ նկատում…Հայաստանը կարծես շուկա լինի, որտեղից դրսում ապրող մեր տղաները գալիս են աղջիկ ընտրելու… մի տեսակ ակամայից քեզ վատ ես զգում… սրա աղջիկը լավնա, եկեք մեզ հարս տանենք… իսկ երբ դա բազմապատկում ենք հայրենիքի կարոտով… բազմապատկում ենք Հայաստանում մեծացած աղջկա իբր թե նամուսով, հաշվի ենք առնում լրացուցիչ դրական գործոնների ազդեցությունը, ինչպիսիք են էկոլոգիապես ավելի մաքուր օդը, ջուրը և սնունդը… իսկական բարձրորակ ապրանք…

Բայց իրականությունն այլ է:  Երբ մենք վերջին կուրսում էինք սովորում, մեր կուրսից հինգ, թե վեց աղջիկ պատրաստվում էր ամուսանալ և բոլորն էլ դուրս` մասնավորապես Ռուսասատան: Իսկ ինչ են փնտրում հենց էդ տղաները… ասեմ, ասեմ, իրանց տան դեկորի մի մաս…դե մաման ու պապան թոռ են ուզում, բա հո էնտեղի դուրս ընկած ռուսներից չի ունենա… չնայած երևի մամայի ու պապայի վրա խաբար էլ չկա, որ իրանք արդեն ունեն թոռ…հենց էլ դուրս ընկած ռուսից…

Ավել

ես այդ ցուցակում գտա իմ ներկայիս ամուսնուն

Երբ նոր էր սոցիալական ցանցերը մտում մեր կյանք, ես հոգեբանական ծանր վիճակում էի, բաժանվել էի այն տղայի հետ, ով վերջին 8 ամիսներին իմ քաղաքացիական ամուսինն էր, բնական է, որ ես կորցրել էի հայկական միակ սրբությունս, բայց ասեմ դա ինձ այդ ժամանակ շատ քիչ էր անհանգստացնում: Ես ապրում էի Անգլիայում, սովորում էի այնտեղ, մենակ էի , տխուր, ինձ պետք էր շփում, աջակցություն, հուսադրող խոսքեր, խորհուրդներ, որոնք հասկանում ես, որ ճիշտ են, բայց դու թքած ունես դրանց վրա: Ես պատրաստվում էի արդեն վերջնական վերադառնալ Երևան ու ցանկանում էի տեսնել, թե այդ մեկ տարվա ընթացքում ինչ էր փոխվել մեր շատ սիրելի քաղաքում, իսկ դա տեսնել կարելի էր որտեղ, իհարկե սոցիալական ցանցերում: Այդ ժամանակ շատ քիչ հայեր կային ֆեյսբուքում ու ես լսել էի, որ հիմնական մասսան օդնօկլասսնիկում կայքում է նստում, ես որոշեցի գրանցվել հենց այդտեղ, բացեցի անհատական պրոֆայլս, հասկացա ինչը ինչի համար է այդտեղ ու առաջինը, որ ես արեցի`հանկարծակի մարդկանց ցուցակ բացելն էր:

Ավել